Geluksbrenger Angelina (voormalig activiteitenbegeleidster) heeft veel ervaring met reminisceren. Dit is een waardevolle benaderingswijze waarbij bewust (positieve) herinneringen worden opgehaald uit het verleden. Dit kan zijn met beelden, voorwerpen, geuren, gesprekken, muziek etc. Deze benaderingswijze zet zij als hulpmiddel in om in verbinding te komen met mensen met dementie.
Angelina legt uit hoe ze dit voorbereid. “Ik werk steeds een thema uit, rekening houdend met de specifieke doelgroep. Dat kan de kindertijd zijn, de schoolperiode, het huishouden, winkels van vroeger, vakantie etc. In een ouderwetse koffer verzamel ik herkenbare materialen waarover ik improviserend vertel. De kunst is om dát te vertellen of mee te nemen dat past bij de herinnering van deelnemers.
Afhankelijk van de interactie speel ik hierop in met een lied, een rijmpje of iets anders dat past bij hetgeen waar ik eerder over vertelde. Als er minder interactie is gebruik ik de oude voorwerpen en nodig ik deelnemers uit met een eigen verhaal komen. Daar kan ik vervolgens weer op inspelen. Het verloopt nooit zoals vooraf is bedacht en dat is prima. Dat verassingselement maakt dat het nooit saai is en houdt mijzelf ook scherp.
Als ik bijvoorbeeld huishoudelijke voorwerpen laat zien, stel ik de vraag: “Hoe gebruikte uw moeder dit?” Vervolgens vertelt een deelnemer iets over de snijbonenmolen. Op deze wijze weet ik gelijk waar iemand met zijn beleving is: de kindertijd of juist zélf als huisvrouw. Tijdens het verhaal is er ook ruimte om materialen te laten zien en vast te houden. Het is mooi om te zien wat voor herinneringen en reacties ze oproepen.
Deze activiteit noem ik “De reis van je leven”. We gaan dan terug in de tijd; bijvoorbeeld naar vakanties van vroeger. Hoe ging men op vakantie of juist niet. Welke activiteiten deed men toen? Logeren bij opa en oma? Dan een gedicht, verhaal of lied over opa en oma. “Mijn opa” van Annie M.G. Schmidt. Zo kan je met elk thema sprongetjes maken in de beleving van de deelnemer. Steeds met een basis om op terug te vallen.
De ideeën uitwerken, ordenen, aanpassen, aanvullen en improviseren… heerlijk vind ik dat. Het moment dat alles bijeenkomt en bewoners er herkennend op reageren maakt me echt heel blij! Hierdoor zien we de mens en nauwelijks nog de dementie.”
